Diegenen die 's nachts dromen in de stoffige hoeken van hun geest, worden overdag wakker en ontdekken dat het ijdelheid was. Het zijn de dagdromers die gevaarlijk zijn, want zij kunnen met open ogen hun droom tot werkelijkheid maken.


T.E. Lawrence
uit het inleidende hoofdstuk van de Zeven pilaren der wijsheid

Rond de wereld met de Snow Goose

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_______________________________________________________________________________

 

 

 

Onze motieven

Waarom en hoe begint iemand aan zo'n wereldreis ? Gewoon opstaan 's morgens en roepen "We gaan effe rond de wereld varen".... Vlug de kinderen naar school doen, de krant afzeggen en hop weg zijn we ? Natuurlijk niet. Het idee alleen al... Wel laat ik beginnen bij het begin...

Ik was een prille dertiger druk doende mijn leven in goede banen te leiden : runnen van een eigen sociaal secretariaat, afwerken van een nieuw gebouwd huis, opvoeden van twee kleine kinderen, werken aan mijn voetbalcarrière, noem maar op. 

Het was een zomerse namiddag toen ik voor zaken naar het centrum van Oostende reed.  Zo'n snikhete dag waarbij ik traag met mijn arm geleund door het openstaande autovenster richting casino reed.  Door de vele toeristen was er stapvoets verkeer en was ik binnenin die dagjesmensen al aan het vervloeken, toen mijn blik afdwaalde naar de rijen zitbanken langs de promenade. Alle plaatsen werden bezet door bejaarden die onder hun hoed of zonneparaplu genoten van de warme zon. Ik sloeg hen gade en vroeg me af of ook ik hier binnen ettelijke jaren mijn plaatsje in de rij zal krijgen?  Er moet toch meer uit het leven te halen zijn dan dit ? We willen alsmaar meer en beter, maar waarom eigenlijk ? Zou het niet beter zijn om meer te genieten van je leven dan alsmaar te werken en onder de stress te zitten ?  

Iets verder heb ik de auto langs de kant van de rijweg gezet. Minutenlang zat ik roerloos dit schouwspel te bekijken.Gek was ik niet, een midlife crisis leek me te vroeg, en toen hoorde ik de ruim 20 jaar  oude woorden van mijn moeder terug "Geniet van je leven wanneer je maar kan, want je leven kan veel te kort zijn". Ik was nl. 10 jaar toen mijn vader in een auto ongeval gestorven is.  Hij was 42 jaar... Mijn moeder bleef alleen achter met 3 zonen waarvan ik de oudste was. Ze was en is nog steeds het typische "moedertype" : altijd klaarstaan voor haar kinderen, steeds thuis zijn als ze van school kwamen, van tijd tot tijd, als de financiën het toelieten, samen op reis, zorg dragen voor een correcte doch vrije opvoeding, verzorgd voorkomen aanleren en ga zo maar door. Zij besefte meer dan wie ook dat geluk in één seconde gedaan kon zijn...

Sinds die dag daar in Oostende heb ik voor mijzelf beslist niet meer mee te doen aan de "rat-race" en meer als "bon vivant" door het leven te wandelen. Maar hoe kon ik nu (nog) meer van de korte tijd hier genieten ? Wel, gewoonweg door vroeger te stoppen met werken natuurlijk... Maar afstappen van het ons opgelegde systeem van werken tot de pensioenleeftijd moet natuurlijk haalbaar zijn. Naïf mocht ik niet zijn, wel realistisch want vroeger stoppen is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan en in pakweg 20 jaar kan veel, héél veel gebeuren !

De leeftijd van 52 jaar leek mij haalbaar : het huis was dan afbetaald, de kinderen zouden tegen die tijd op eigen benen moeten staan en laten we er van uitgaan dat het ook nog goed zou gaan met onze gezondheid. 

Zover was ik al, maar ... wat dan ? Stoppen met werken, al goed en wel, maar thuis zitten nietsen zal vlug vervelen. Reizen doe ik graag en in combinatie met de zee groeide stilaan het idee om een wereldreis te maken met een zeilboot!

Zo loop ik dus al 20 jaar rond met een droom om rond de wereld te zeilen.  En inderdaad : er is veel gebeurd in die 20 jaar, maar niets zó ingrijpend om mij te doen afstappen van mijn plan !

In ons "Logboek" kan je lezen wat het laatste jaar vóór ons vertrek allemaal gebeurde, want zelfs al plan je reeds jaren voordien, er moet zóveel in orde gebracht worden ...

 

En toen, op een dag kwam ik Nico’s leven binnengewandeld. Nico: die reeds zijn hele verdere leven had uitgestippeld kwam in een totaal nieuwe situatie terecht. Het klikte tussen ons en algauw zag hij zich verplicht om mij over zijn dromen te vertellen want hij was benieuwd naar mijn reactie op zijn plannen.

In het begin nam ik het allemaal met een korreltje zout. Wist ik veel op dat moment dat Nico zo’n doorzetter is..:-)

 

 

Nico ging theorielessen volgen voor  het brevet van yachtman terwijl hij nog nooit een zeilboot van dichtbij had gezien! Nadien pas ging hij praktische  zeillessen op het water volgen in Brugge bij de Bzyc, in open bootjes.  Toen pas werden begrippen als lij, giek, lager wal, ….duidelijk.

 

 

Ik bekeek en beleefde het allemaal van op de wal aangezien ik tijdens die zeillessen de zorg voor de kinderen op mij nam.

Ons eerste open bootje (een 420 Pur Sang genaamd) werd aangekocht waar wij een paar jaar mee zeilden. Hier leerde ik al doende ook de knepen van het vak. Na een 2-tal jaren varen op binnenwater en ook een paar keer op zee werd het ons duidelijk dat we verder wilden.

 

 

Onze Bon Vivant (what’s in a name?) werd aangekocht. Een Europe Challenger van 28 voet waar we smoorverliefd op waren. Jan en Winny (de vorige eigenaars) hadden met haar de Belgisch-Nederlandse kusten afgevaren. Engeland werd dus ons volgende doel en niet lang nà onze aankoop zagen we inderdaad vanuit onze eigen kuip de White Cliffs of Dover.  Wat waren wij fier en zij opgelucht dat het gelukt was!

 

En ja, al doende leert men of beter: geraakt men overtuigd van bepaalde doelstellingen. Het leven aan boord beviel ons meer en meer en ik raakte meer en meer overtuigd dat een paar jaar aan boord leven wel eens zou kunnen lukken. Maar dan wel in een grotere boot!!!

 

 

 

 

3 x is scheepsrecht: onze Snow Goose werd aangekocht! Een “schip” met een ziel en hart. Vele vrije uren, dagen en weekends gingen op in het voorbereiden van de boot.

 

De Snow Goose werd steeds meer ons “huis” en ik had me geen betere  toekomst meer kunnen voorstellen dan op ons schip, met naast mij mijn "moatje" !